افعال کمکی (معین)

افعال کمکی یا معین (auxiliary verbs) معمولاً قبل از یک فعل دیگر (فعل اصلی) در جمله قرار می‌گیرند و کارشان کمک به فعل اصلی جمله در تشکیل عبارات فعلی می‌باشد.

auxiliary verbs - افعال کمکی یا معین

افعال کمکی را می‌توان به دو دسته تقسیم نمود:
 

افعال کمکی اصلی

be, have, do

افعال کمکی وجهی

will/would    can/could
may/might    shall/should
must/ought to/used to

 

ویژگیهای افعال کمکی

الف) افعال کمکی اصلی

حالت سوم شخص مفرد (s form)، گذشته ساده و اسم مفعول (قسمت سوم فعل) آنها نامنظم (بی قاعده) است:
 

PAST PARTICIPLE

PAST TENSE

-S FORM

be:

have:

do:

been

had

done

was / were

had

did

is

has

does

 

ب) افعال کمکی وجهی

1- در حالت سوم شخص مفرد (بر خلاف افعال معمولی) s- نمی‌گیرند:

•  He can play the piano quite well. (not: He cans …)

•  He must work harder. (not: He musts …)



2- در جملات پرسشی و منفی، از فعل کمکی دیگری استفاده نمی‌کنند:

•  What would you buy if you won the lottery?
   (not: What did you would buy …)

3- هیچگاه to بعد از آنها قرار نمی‌گیرد (به استثنای ought to و used to):

•  You should phone the police immediately.
   (not: you should to phone …) 

 

4- هیچگاه ed- یا ing- نمی‌گیرند:

 mustingmusted

5- هیچگاه با همدیگر به کار برده نمی‌شوند:

I might could wash the car.

 

قابلیت های مختلف افعال کمکی

1- برای منفی کردن یک جمله کافی است پس از فعل کمکی، not اضافه کنید و یا از حالت مخفف آن استفاده کنید:

 She will come  She will not (won’t) come.

2- برای پرسشی کردن یک جمله، فعل کمکی را قبل از فاعل جمله قرار دهید:

 She will come  Will she come?

3- گاهی می‌توان فعل اصلی پس از فعل کمکی را حذف کرد به شرط آنکه معنی آن (با توجه به شرایط) واضح باشد:

•  ‘Will she come tonight?’ ‘No, she can’t.’ (=’she can’t come.’) 

 

•  ‘I’ve never been to China. Have you?’