سه مشکل اصلی پيش روی يک زبان آموز

 ايجاد شور و هيجان در فراگيری زبان

همه زبان‌آموزان دوست دارند که به خوبی انگليسی صحبت کنند. آنها از اين فکر که قادر باشند «روان» صحبت کنند و با ديگران به انگليسی ارتباط برقرار کنند به هيجان مي‌آيند.

اما آنها معمولاً توجهی به خود فرآيند آموزش ندارند. در نظر بيشتر زبان‌آموزان، فراگيری زبان انگليسی يک اجبار است – چيزی که مجبور به انجام آن هستند، ولی ميلی به آن ندارند.

آنها در فراگيری زبان انگليسی هيچ لذتی نمي‌بينند. بطور خلاصه، بيشتر زبان‌آموزان دوست دارند که انگليسی صحبت کنند ولی دوست ندارند به فراگيري زبان انگليسي مشغول باشند! اين اولين و مهمترين مشکلي است که پيش روي يک زبان آموز قرار دارد، زيرا کسي که تمايلی به فراگيری يک زبان خارجی ندارد، آن را به خوبی فرا نخواهد گرفت.

اگر شما «انگليسی» را دوست نداشته باشيد، «انگلیسی» هم شما را دوست نخواهد داشت!

اگر مي‌خواهيد که زبان‌آموز موفقی باشيد، لازم است که خود فرآيند آموزش را هم دوست داشته باشيد. لازم است که زمانی را که صرف فراگيری انگليسی مي‌کنيد، به عنوان وقت تفريح يا استراحت خود به حساب آوريد. به عنوان مثال، شما بايد از موارد زير لذت ببريد:

به طور آرماني، فراگيري زبان بايستي براي شما يک تفريح به حساب بيايد. شما بايد خود را يک «زبان‌آموز» قلمداد کنيد – کسی که فراگيري زبان انگليسی را به عنوان يکی از فعاليت‌هاي مورد علاقه‌اش انتخاب کرده است.

 

 ايجاد اولين تغيير در زندگی

تصميم برای فراگيری زبان انگليسی نيازمند ايجاد تغييراتی در زندگي‌تان مي‌باشد. به عنوان مثال تصميم مي‌گيريد که هر روز 30 دقيقه برای خواندن يک کتاب انگليسي وقت بگذاريد و بر اين تصميم پافشاري مي‌کنيد. ايجاد يک تغيير کوچک ولي دائمی در زندگی راحت نيست، مخصوصاً اگر فراگيری زبان «سرگرم کننده» به نظر نرسد.

به هر حال،زبان‌آموزان بايد به خاطر داشته باشند که اگر روزی 15 دقيقه به مطالعه انگليسی بپردازند، نتيجه بهتری مي‌گيرند تا اينکه مثلاً هر يک ماه يکبار، يک روز کامل را به اين کار اختصاص دهند.

 

 ايجاد تغييرات ديگر در زندگی

اگر چه ايجاد اولين تغيير، خود کار دشواري است، ايجاد تغييرات بعدي نيز سخت است. بسياري از زبان‌آموزان اولين گام را برمي‌دارند (مثلاً مطالعه روزانه يک کتاب بـه زبان انگليسی) و همانجا متوقف مي‌شوند. آنها خود را درگير فعاليت‌های «انگليسی ساز» نمي‌کنند.

يک زبان‌آموز خوب مجموعه‌ای از فعاليتها (خواندن متن، تماشای برنامه‌های زبان اصلی، تمرين تلفظ و …) را در اختيار دارد و هر کدام را بر اساس حال و هواي خود انتخاب مي‌کند.

يک فعاليت به خودی خود کافی نيست، زيرا اولاً شما زودتر خسته مي‌شويد و ثانياً به شما طيفي از مهارتهای زبان ارائه مي‌دهد که نوعاً بسيار محدود است. به عنوان مثال خواندن متون انگليسی نمي‌تواند تلفظ شما را تقويت کند، اگر چه مي‌تواند گرامر، دايره لغت و مهارتهای نوشتاری و درک مطلب شما را تقويت کند.